آرزوی رئیس جمهور و اینکه گفته اند: " یکی دغدغه های من این است مردم آپارتمان نشین شده اند و آرزوی من این است که روزی مردم در خانه های ویلایی زندگی کنند." آرزوی بسیار خوشایندی برای همه مردم ایران است.

مردم دوست دارند در خانه های بزرگتر از آپارتمانهای 50 تا 75 متری زندگی کنند. در مقابل به این مساله توجه شده است که آیا زمین های شهری موجود در شهرها کافی است؟ با وجود نزدیک به 4 میلیون تقاضا مسکن که درسال های گذشته انباشته شده است و هر سال هم بر تعداد این تقاضاها افزوده شده است آیا تمام مردم شهرها می توانند در خانه های ویلای زندگی کنند؟ اگر در مورد شمال کشور این آرزو بیان شده است باید گفت: «بله، در آنجا این امکان وجود دارد» .

در حالی که در کلان شهری مانند تهران به هیچ عنوان نمی توان نه تنها خانه ویلایی ساخت بلکه در حجم واحدهای مسکونی 75 متری هم به شکل مجتمع های مسکونی هم مشکلات بسیاری پیش رو داریم.

ایجاد و تولید زمین شهری مسائل خاص خود را دارد. در هر نقطه ای نمی توان زمین شهری تولید کرد. قبول داریم کشور ما از نظر جغرافیایی وسعت بزرگی دارد اما نمی توان گفت همه این زمین قابل سکونت هستند. آیا بیابان های و کویر های کشور از سوی دیگر دیگر کوهستانهایمان امکان سکونت انسانی را دارند؟ این تنها مورد خاص ایران نیست بلکه در دنیا تامین زمین شهری یکی از دغدغه های اصلی به شمار آمده است. در حال حاضر سیاست دولت توسعه شهرهای جدید در اطراف کلان شهرهاست.


اما این شهرها با مشکلات بسیاری مواجه اند از جماه آنکه حمل و نقل به این شهرها مردم را با چالش مواجه کرده است. از سویی دیگرهنوز تاسیسات زیر بنای به ویژه انشعابات آب و برق در شهرهای جدیدی کامل نشده است. همچنین براساس استاندارهای جهانی در الگوهای شهری، زندگی شهری متفاوت از زندگی کردن در ویلا و خانه های بزرگ است .

فردی که در ویلا زندگی می کند اگر بخواهد در شهر این امکان را داشته باشد حتی با فرض زمین در اختیار داشتن هم نیازی به ویلا نشینی ندارند. زندگی شهری بیشتر برمبنای سبک و راحت زندگی کردن است. تامین امنیت خانه و مسائل دیگر در شهرها این امکان را نمی دهد خانه ویلایی مناسب سکونت مردم باشد.

پس نمی توان سکونت گاه های شهری را بدون در نظر گرفتن الگوهای ساخت و ساز در استانداردهای جهانی شهرسازی تعیین کرد. امروزنمی شود بگوییم تصمیم گرفته ایم ویلا سازی کنیم و ساختار شهری را که مدت های طولانی است در شهرهای بزرگ شکل گرفته اند تغییر دهیم. در کره مریخ هم می توان گفت روزی مردم می توانند زندگی کنند اما مهم این است امروز این امکان وجودندارد.

از سویی دیگر بگوییم اینکه بیابانهای که در اطراف تهران وجود دارند قابل سکونت هستند؛ درست است روزی تکنولوژی پیشرفت خواهد کرد این امکان را می دهد بیابان را به سکونتگاه تبدیل کنیم اما در ایران این امکان را نداریم. وقتی زمین مناسب نیست مردم هم برای زندگی به آنجا نمی روند. نمونه آشکار آن هم مسکن مهر است . چرا پس از سه سال این پروژه علی رغم تلاشی که دولت دارد نتوانسته اقبال مردم را جلب کند.

قبول داریم مسکن مهر پروژه بسیار خوبی برای تامین نیاز های مسکن جامعه امروز است. در رابطه با این طرح متقاضی وجود دارد و منابع مالی را هم دولت تامین کرده است آنچه مسکن مهر را با مشکل مواجه کرده کمبود زمین شهری است. دولت آمده در خارج شهرها این زمین ها را واگذار کرده است.

مردم هم با توجه با مسافت این زمین ها به محل کارشان و نبود امکانات مناسب شهری مردم هم استقبال نمی کنند. بنابراین طرح مسائلی ا زاین دست حتی با هدف کاهش جمعیت کلان شهرها هم باشد تنها الگوهای ساخت و ساز در کشور را به بیراه می برد. پس از چندی دوباره به همان الگوهای گذشته مطابق با استانداردههای جهانی برمی گردیم. در این میان فقط هزینه ای گزاف را متحمل شده ایم اما ویلاهای ساخته ایم که قابل سکونت نیستند.